O rasie

  BERNEŃSKI PIES PASTERSKI

Należy do grupy II, sekcji 3, a numer wzorca to 45.
Pochodzi ze Szwajcarii, z miasta Berno.
Należy do szwajcarskich psów pasterskich.

Dawniej pilnował stad krów na halach, domu i podwórza albo ciągnął do wytwórni serów wózek z bańkami pełnymi mleka.

Psy tej rasy są mocne, duże, lecz nie ociężałe. Długi ogon, bujnie owłosiony, trzymany jest nisko podczas spoczynku, uniesiony nie powinien sięgać powyżej linii grzbietu. Ciemnobrązowe oczy są owalne. Uszy osadzone wysoko swobodnie opadają wzdłuż policzków.

Berneńczyki są łagodne i przyjazne w stosunku do ludzi. Tolerują dzieci i są wobec nich ostrożne, cierpliwe i opiekuńcze. Nie są agresywne w stosunku do gości, przechodniów czy innych zwierząt. Mimo to posiadają instynkt stróża – zaniepokojone alarmują. Wymagają bliskiego kontaktu z człowiekiem, a pozbawione otoczenia ludzi stają się lękliwe.

Wysokość: psy:
64 – 70 cm
suki: 58 – 66 cm
Masa ciała:
psy: 39 – 50 kg
suki: 36 – 48 kg

Prawidłowe proporcje sylwetki psa: – stosunek wysokości w kłębie do długości tułowia 9:10 – raczej krępy niż długi. Idealny stosunek wysokości w kłębie do głębokości klatki piersiowej 2:1
Głowa: mocna, proporcjonalna do całej budowy, nie za potężna.
Mózgoczaszka: widziana z profilu i od przodu jest lekko wypukła, słabo zaznaczona bruzda czołowa.
Stop: wyraźnie, ale niezbyt mocno zaznaczony, mocna, średniej długości kufa.
Kufa: mocna, średniej długości, grzbiet nosa prosty.
Fafle: przylegające, czarne.
Uzębienie: Kompletny, mocny zgryz nożycowy. Dopuszczany jest zgryz cęgowy.
Oczy: ciemnobrązowe, o kształcie migdałów, o dobrze przylegających powiekach, osadzone nie za głęboko, ani nie wypukłe. Luźne powieki są wadą.
Uszy: średniej wielkości, trójkątne, wysoko osadzone, lekko zaokrąglone, w stanie spoczynku płasko przylegające, przy natężonej uwadze skierowane do przodu, przy czym brzeg ucha przylega do głowy.
Szyja: mocna, muskularna, średniej długości.

                                  NOWOFUNDLAND

Należy do grupy ll, sekcji 2, wzorzec numer 50.
Pochodzi z Kanady z wyspy Nowej Fundlandii.

Jest to rasa psów zaliczana do grupy molosów w typie górskim. Nowofundlandy, zwane również wodołazami, oprócz pomocy rybakom, pełniły rolę psów pasterskich. Były też wykorzystywane do transportu przesyłek pocztowych. Na początku XIX wieku trafiły do Europy. Obecnie są psami rodzinnymi, często wykorzystywanymi w                                                                           ratownictwie wodnym.

Nowofundlandy to psy masywne i muskularne, o długiej i gęstej szacie, cechujące się dobrą kondycją ruchową, elastycznością i swobodnymi ruchami.

Umaszczenie:
Czarne: czasami występują białe znaczenia na piersi, palcach lub na końcu ogona.
Brązowe: odcienie od czekoladowego do koloru brązu; białe znaczenia jak u czarnego
Biało-czarne tzw. landseerowskie: preferowane przez hodowców rozmieszczenie znaczeń: czarna głowa z białą strzałką schodzącą na kufę, czarne symetrycznie zachodzące na boki siodło, czarny zad i czarna wierzchnia część ogona – pozostała część ciała biała, może mieć jednak minimalne czarne nakrapianie.

Psy tej rasy znane są ze swojej życzliwości, delikatności i łagodności – zwłaszcza w stosunku do dzieci. Ratownik z powołania. Pogodny i niekonfliktowy, przystosowujący się do każdych warunków. Przychylnie nastawiony do ludzi I psów. Spokojny, nieco leniwy z natury, kiepski stróż, za to świetny ratownik. Ma ogromny talent pływacki. Wielki pieszczoch – idealny pies rodzinny, w swoich uczuciach bardzo wylewny. Jest rasą łatwą do wychowania. Inteligentny, szybko przystosowuje się do wielu sytuacji.

Wysokość:
psy: ok. 61 cm
suki: ok. 66 cm
Masa ciała:
psy: 60 – 70 kg
suki: 45 – 55 kg

Budowa:
Głowa: Masywna, przy czym u suk nieco lżejsza, niż u samców
Mózgoczaszka:
•Czaszka: Kość ciemieniowa szeroka i lekko wysklepiona; kość potyliczna mocno rozwinięta.
Stop: Wyraźnie zaznaczony, ale nigdy ostro.
Nos: Duży, dobrze pigmentowany, nozdrza dobrze rozwinięte; czarny u psów czarnych i biało czarnych, brązowy u psów brązowych.
Kufa: o graniastym kształcie, głęboka i umiarkowanie krótka, pokryta krótkim, delikatnym włosem, pozbawiona fałd; kąciki wargowe widoczne, lecz nie przesadnie zaznaczone.
Fafle: Miękkie.
Zgryz: Zgryz nożycowy lub cęgowy.
Oczy: niewielkie, osadzone umiarkowanie głęboko lecz szeroko; trzecia powieka nie powinna być widoczna; ciemnobrązowe u psów czarnych i biało-czarnych, u brązowych dopuszczalne nieco jaśniejsze.
Uszy: nieduże, w kształcie trójkąta o zaokrąglonych końcach, osadzone daleko w tyle głowy i do niej przylegające; przy mierzeniu koniec ucha powinien u dorosłego psa sięgać do wewnętrznego kącika oka.
Szyja: Mocna i muskularna; znaczne podgardle niewskazane.
Tułów: O masywnym kośćcu. Oglądany z boku głęboki i mocny.
Ogon: O szerokiej i mocnej nasadzie, sięgający do pięty lub nieco poniżej; noszony w linii poziomej, w spoczynku zwisający, pokryty gęstym włosem.